Mandarinen løyser seg opp i munnen og lèt smaken av hausten i Sunnmøre bli att. Slik er García Cebolleros poetikk i La razón perdida, men denne gongen er det ikkje den poetiske røysta som kastar skalet: Det er vi som er mandarinen. Vers for vers tek han skalet av oss, heilt til vi står avkledde, sårbare, klare til å erkjenne det som framleis bankar i oss, under alle laga. Frå denne avkledinga spring det fram ei rekkje eliksirar der kjærleiken kjem til syne i sine mange former, som ei kjensle eg mistenkjer at det aldri vil bli skrive nok om.
Kjærleiken er like gammal som sjølve ordet og likevel alltid ny, men han har ein uviss plass i samtidslyrikken. For somme verkar han som eit allereie utforska territorium, ei kjensle det er lite att å seie om; for andre er det grunn til uro at han tilsynelatande har trekt seg tilbake frå den litterære skrivinga i dag. Eg høyrer til dei som framleis finn ei utømmeleg moglegheit i kjærleiken til å setje namn på verda og kjenne oss sjølve att i henne. Kjærleiken blir ikkje uttømd gjennom framstillingane sine. Han endrar seg med oss, får nye nyansar og finn nye måtar å gjere seg gjeldande på.
Det finst ei form for kjærleik i viljen til å stanse opp framfor det som finst, og gje verda den tida ho treng for å openberre seg. Som når ein tek eit fotografi, bergar diktet frå livet gang det som eit augneblink ser ut til å stå imot gløymsla. Slik kjem vi fram til El silencio del bambú, der utforskinga av kjærleiken blir voven saman med ein poetikk for merksemd, med eit blikk som leier oss langs livet stigar og inviterer oss til å gå dei med sansane vakne.
I ei tid prega av høgt tempo, det umiddelbare og ein ustanseleg straum av digitale inntrykk, inviterer desse versa oss til å ta ein pause. Dei oppmodar oss til å vere til stades, til å sjå den andre utan å redusere han til det vi trur vi veit om han, til å lytte utan å føregripe eit svar, til å forstå at flyktige augneblinkar kan romme all tid i verda. Dei minner oss om at det i stilla mellom to som elskar kvarandre, blir fødd eit nytt univers – i ein augneblink som er endå eldre enn lyset.
Dikt
Kviskringa Frå Livet
Eg veit at almen talar, fortaua
talar, gatelyktene talar.
Og at ikkje alle høyrer dei.
Det finst ei taus bok som samlar
alt du ville seie, men aldri sa.
Bølgjene, uroa av kjærleiken, spør,
og det finst munnar som teier for alltid.
Ingen leitar etter dei kyssa som alt er tapte.
Ingen protesterer mot den tapte fornufta.
Og sjølv om dei ville få gatelykta,
fortaua, almane til å teie, den vesle
skuggen av det vi enno skal bli,
finn opp eit anna språk, og hjartet tenner
den evige våren i draumane.
Frå La razón perdida
Danse Igjen
Boney M dansa,
elvane i Babylon,
og hjartet slo på paukane sine
som kapper frå ei svunnen tid.
Det klanglege spegelskinet
frå eit spegelbilete langt borte.
Ein poet på leiting etter den eine metaforen
som kan berge han ut av mørkeret.
Og oppdage at verda
òg ber i seg sitt eige lys,
sine slangeskinn i blikket,
og at vi dansar i mørkeret
på ei scene utan lyskastarar,
der minnet fyller rommet
med den klanglege straumen
av alt vi ein gong har levd,
med den korte stilla som druknar,
med ein song som minner oss om
at vi ein gong hadde ein kropp,
og at vi hadde
noko meir enn smerte.
Noko meir enn dette noet.
Noko meir enn det som var.
Noko meir enn i går.
Frå La razón perdida
I Dei Fleire Bustadar
Vi er fotavtrykka
av kor mykje som forsvinn,
diskontinuiteten av fragmenta,
den frosne pulsen i kvar stad
der vi ein gong ikkje budde.
Vi lever frå augeblikk til augeblikk,
berande på tapet og tyngda
av vår eiga letthet.
Vi er ekkoet av eit mirakel,
skuggane som bur i glansen
av ljoset som vernar
glansen i landskapet.
Vi er tatoveringa
av den siste omfamninga
vi aldri gav kvarandre.
Frå El silencio del bambú
Om forfatteren
Rubén García Cebollero (Barcelona, 1975) har ein juridisk grad frå det autonome universitetet i Barcelona (UAB) og ein grad i humaniora frå det opne universitetet i Catalonia (UOC). Han har òg ei vidareutdanning i filmmanus frå universitetet Camilo José Cela.
Som forfattar har han motteke fleire litterære prisar for poesien sin. Han er forfattar av romanen Ebro 1938, som var finalist til Premio Planeta de Novela i 2004. Romanen Almogávares I Señores de Cornago, Gallipoli vart utgjeven av Deslan. Diktsamlinga La luz de nuestras vistas vart utgjeven av UAB. Han har òg skrive filmmanus og vore assosiert produsent for filmen Cruz del Sur.
